Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2014

To «OXI» του τότε και το «ΝΑΙ» του σήμερα



Ελλάδα έτος 2014. Είναι παραμονή 28ης Οκτωβρίου όταν γράφονται οι παρακάτω σειρές. Αναγκαστικά το μυαλό κάνει άλματα και συγκρίνει τις 2 εποχές. Της 28ης Οκτωβρίου 1940, του ένδοξου «ΟΧΙ» και του 2014 του ταπεινωτικού «ΝΑΙ». Του «ΝΑΙ» σε όλα. Μιας ταπείνωσης όχι μόνο της πατρίδος γενικά και αόριστα αλλά και συγκεκριμένα του λαού. Του περήφανου λαού, αλλά και συνάμα ευκολόπιστου.

Πηγαίνω λίγα χρόνια πίσω, μήπως και οι καταστάσεις ήταν διαφορετικές, χρόνο-χρόνο:2013-2012-2011-2010. Απελπίζομαι και προχωρώ την αναδρομή πιο γρήγορα ανά δεκαετία: 2000-1990-1980. Όλο και χειρότερα. Λαός δίχως αναστολές, με μόνο απαιτήσεις και δικαιώματα. Στο τετράδιο σκέψεών του ο Ι. Μεταξάς το 1920 λίγο πριν τελειώσει η εξορία του (επί δημοκρατίας!!!) γράφει: "O ελληνικός λαός, ο από το 1821 και εντεύθεν, ουδέποτε υπήρξε κυρίαρχος. Την κυριαρχία πάντοτε κατείχε μια μικρή μειοψηφία, εξυπηρετώντας τα δικά της συμφέροντα, άνευ του λαού. Όταν ο λαός θέλησε το 1916 για πρώτη φορά να φανεί κυρίαρχος, η μειοψηφία αισθανόμενη ότι θα χάσει τα προνόμια εστράφη προς τους εξωτερικούς της φίλους. Έκτοτε, ο λαός νομίζει ότι έπαυσε να είναι κυρίαρχος, ενώ πράγματι ουδέποτε υπήρξε, ότι έχασε την ελευθερία του, ενώ ουδέποτε την κατείχε και ότι τυραννείται, ενώ πάντα ετυραννείτο". Τέτοιοι είναι οι άρχοντες, τέτοιος και ο λαός. Αλλάζει, προσαρμόζεται και τελικά μεταλλάσσεται σε κάτι μη ελληνικό.  

«Πολιτικός κόσμος σάπιος μέχρι μυελού οστέων. Σαπίλα πολιτευομένων. Χρεωκοπία πολιτικού κόσμου, Ραγιαδοσύνη. Κατάστασις γενική πνικτική. Κόσμος θέλει την ησυχία του και αφοσιωμένος εις την βιοπάλη του, δεν βλέπει τίποτε άλλο. Ανέχεται όλα, καταχρήσεις, κλεψιές. Ανάτασις καμία». Αυτή είναι η κατάσταση που επικρατούσε το 1935. Οποιαδήποτε ομοιότητα με το σήμερα, θα πρέπει να θεωρηθεί τυχαία.

Απαρνήθηκες νεοέλληνα τα εθνικά αγαθά, τις εθνικές ιδέες και σκέψεις τις οποίες και οικειοποιήθηκαν οι βάρβαροι, ντύνοντάς τες με έναν μανδύα  ψευτο-ευρωπαϊκό και αυτό το φανταχτερό σύνολο σε εντυπωσίασε τόσο, ώστε να τις δεχτείς. Και τώρα τί; Πιθηκίζεις τον πίθηκο και δεν το γνωρίζεις. 

Δεν δέχεσαι νεοέλληνα να έχεις κάποιον κατ’ όνομα δικτάτορα, αλλά στην ουσία έναν κοινωνικό επαναστάτη, έναν ηγέτη που στα εθνικά θέματα λειτουργεί ως δεξιός και στα κοινωνικά ως αριστερός. Και προτιμάς έναν κατ’όνομα δημοκράτη που καταπατά την «λαϊκή σου εντολή» που του δίνεις και κάθε κεκτημένο που έχει κερδηθεί και σου προσέφερε μια «δικτατορία». Αυτό θα πει δημοκρατία για το καλό της πατρίδος!

Ένα καθεστώς, αυτό της 4ης Αυγούστου μας οδήγησε στην 28η Οκτωβρίου. Που μας οδήγησαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ; Στη ρεμούλα, στο χρέος, στη χρεωκοπία του χρηματιστηρίου, στη νύχτα των Ιμίων, στο «ευχαριστώ» τους Αμερικάνους κ.α.
Ένας κυβερνήτης που ορθώνει το πολιτικό του ανάστημα και λέει «ΟΧΙ» στους Ιταλούς, και ένας πολιτικάντης που ευχαριστεί δημόσια από το βήμα της Βουλής τους Αμερικάνους.
Ποιος είναι ο πατριώτης και ποιος ο προδότης; Ποιος είναι ο εθνικά κυρίαρχος και ποιος ο υπόδουλος στα ξένα συμφέροντα;

Τις εποχές που χρειαζόταν η σοσιαλιστική λαίλαπα να μην αναλάβει άλλο βάρος, ερχόταν ως «απελευθερώτρια δύναμη» η δεξιά παράταξη η ΝΔ να συνεχίσει το καταστροφικό έργο που τελείται επί Δημο-κρατίας. Συνέχιση του καταστροφικού έργου των κομμάτων. Κι όπως έγραφε ο Ροΐδης «κόμμα είναι μιας ομάδα ανθρώπων με χέρια και πόδια, οι οποίοι μισούν  κάθε εργασία και ενώνονται κάτω από έναν αρχηγό με σκοπό να τον ανεβάσουν με κάθε μέσο στην έδρα του πρωθυπουργού, για να τους παράσχει τα μέσα για να ζήσουν χωρίς να σκάπτωσι».

Η κατάσταση θα ήταν διαφορετική αν είχαμε αριστοκρατία. Αν το κριτήριο ήταν η αξία και η ποιότητα των ανθρώπων και όχι η ποσότητα των ψήφων, το τι αποτέλεσμα θα βγάλει η κάλπη. Τι άλλο, παρά κάλπικο αποτέλεσμα δηλαδή ψεύτικο! Το γνώριζε καλά αυτό ο Ι. Μεταξάς και τον Σεπτέμβριο του 1921 αναφέρει: «Πολλοί μικροί άνθρωποι δεν κάνουν ποτέ μέγα σύνολο. Το μεγαλείο των Εθνών δεν έγκειται στον αριθμό των υπηκόων, αλλά εις την ποιότητά τους και ιδίως την ποιότητα και αξία της μεταξύ των αλληλεγγύης».

Ο Ι. Μεταξάς είναι ο πολιτικός που τον έχει γράψει η ιστορία με χρυσά γράμματα. Τους μετέπειτα πολιτικούς, με ελάχιστες εξαιρέσεις, τους έχει γραμμένους η ιστορία καθώς και ο λαός που σέβεται τον εαυτό του.

Ο ηγέτης που 4 χρόνια πριν το μεγάλο «ΟΧΙ» κατά τη διάρκεια της συζήτησης στη Βουλή για ψήφο εμπιστοσύνης ανέλαβε την ευθύνη που ενδεχομένως δεν είχε εξ ολοκλήρου όταν κατά την ερώτηση του βουλευτή Βασιλειάδη, «εάν, ο μη γένοιτο, ατυχήσει ο Εθνικός Στρατός, ως έχει σήμερον, ποιος θα είναι υπεύθυνος, οι πολιτικοί αρχηγοί ή οι αρχηγοί του στρατεύματος» τινάχτηκε από την θέση του και απάντησε «Εγώ!», έχοντας ως κύριο και βασικό γνώμονά του την αγάπη για την Πατρίδα και την πίστη στον Θεό. Και ο Θεός των Ελλήνων ήταν πάντα δίπλα του.

Ας πάψουμε να ελπίζουμε σε κάποιο θαύμα, σε κάποια εξωτερική επέμβαση και ας πάρουμε την τύχη στα χέρια μας, να αναλογιστούμε την τεράστια κληρονομιά μας και να αποδειχτούμε άξιοι απόγονοι ηρώων και όχι κληρονόμοι ερειπίων από «νενέκους». Αυτό το οφείλουμε «σε όσους ήρθαν, πέρασαν, θα 'ρθούνε, θα περάσουν. Κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί». Και έτσι «θα νικήσωμεν αλλά για τους Έλληνες Υπέρ την Νίκη η Δόξα».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου