Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

Eλλάς τότε και τώρα



Στο παρόν άρθρο δεν θα ασχοληθώ, όπως γίνεται κάθε χρόνο τέτοια περίοδο, με το αν ο Ι. Μεταξάς ήταν δικτάτορας, αν ήταν φιλοΓερμανός, αν ήταν αναγκασμένος να πει το «ΟΧΙ», αν όντως είπε ο ίδιος το «ΟΧΙ» ή ο λαός. Έχω βαρεθεί κάθε χρόνο τέτοια μέρα τις κουβέντες πάνω σε αυτά τα θέματα. Να μιλούν για την ηρωική αντίσταση των Ελλήνων στους Γερμανούς ξεχνώντας ότι προηγήθηκε η νίκη επί των Ιταλών.

Αυτή η επιλεκτική ιστορική μνήμη μόνο κακό μας έχει κάνει ως τώρα και το πάθημα δεν μας έγινε μάθημα. Ως τώρα και ιδιαίτερα στις μέρες μας, λίγοι εθνικιστές ήταν αυτοί που διατήρησαν στη μνήμη του λαού προσωπικότητες όπως του Εθνικού μας Κυβερνήτη Ι. Μεταξά και θυσίες ηρώων όπως του Κ. Κουκκίδη, όπως επίσης την πράξη τού τότε πρωθυπουργού Αλέξανδρου Κορυζή ο οποίος μένοντας πιστός στις ιδέες της 4ης Αυγούστου προτιμά την αυτοκτονία από το να παραδώσει την Ελλάδα στους  Γερμανούς.

Αυτοί οι εθνικιστές λοιπόν, λοιδορήθηκαν, αποδοκιμάστηκαν, χλευάστηκαν και χαρακτηρίστηκαν από αυτούς που παρέδωσαν την χώρα μας στους ξένους δανειστές, ως ναζιστές και ταυτόχρονα φασίστες, ως ρατσιστές και νεοναζί, διότι θέλησαν να κρατούν ψηλά την Γαλανόλευκη σημαία. Αυτή που για άλλους είναι κουρελόπανο, για άλλους πρέπει να καίγεται, για τους πολιτικάντηδες δεν σημαίνει τίποτε και για τους δημοσιοκάφρους θα έπρεπε να είναι κάτι άνευ ουσίας για τους Έλληνες, αλλά κάτι το ιερό για τους ξένους όπως  για παράδειγμα στους Αλβανούς ποδοσφαιριστές αναγνωρίζεται το δικαίωμα να κρατήσουν στην κατοχή τους την σημαία της «μεγάλης Αλβανίας» στον αγώνα Σερβία-Αλβανία.

Αν αναρωτιέστε αν τους πειράζει ο εθνικισμός, η απάντηση είναι απλή. Όχι! Τους πειράζει ο Ελληνικός εθνικισμός και μόνο αυτός!!!


Πλέον ο πόλεμος στην χώρα μας δεν γίνεται μόνο με όπλα (π.χ. μαφίες που δρουν, μπράβοι-άνθρωποι της νύχτας, θρησκευτικός φανατισμός, ακροαριστερή τρομοκρατία, ώθηση σε αυτοκτονία). Η κατοχή δεν είναι πλέον μόνο εδαφική (μαζική εισβολή λαθρομεταναστών, φυγή Ελλήνων από την Ελλάδα). Κόντρα σε αυτές τις νέες μορφές πολέμου, τι έχουμε να αντιπαραθέσουμε εμείς; Πολιτικές μαριονέτες, νάνους της πολιτικής, τυχοδιώκτες, μιζαδώρους, πατριδοκάπηλους και εμπόρους των ιδεών.

Και σε όλα αυτά έρχεται να προστεθεί και ένας λαός που βρίσκεται σε διαρκή ύπνωση, που θα του επιτρέψουν να ξυπνήσει δίνοντάς του την καραμέλα της ψήφου. Ο κυρίαρχος λαός που νιώθει ελεύθερος και δυνατός επειδή τον αφήνουν να ξεσπά ανά διαστήματα την οργή του και μετά ως πρόβατο να μπαίνει ξανά στο κομματικό μαντρί.

Ως τώρα ανάξιοι για την θέση πολίτες, αναλάμβαναν δημόσια πόστα, στερώντας τα από αυτούς που τα άξιζαν βάση μορίων. Αυτό συμβαίνει και στην πολιτική: Ανάξιοι να λύσουν τα προσωπικά τους προβλήματα, μας διαβεβαιώνουν ότι θα σώσουν την πατρίδα με προσόντα τη θολοκουλτούρα, την αμέριστη πίστη τους στη Νέα Τάξη Πραγμάτων, την παρουσία τους στη show biz και το γεμάτο πορτοφόλι τους.

Σε όλους αυτούς θα πρέπει να πούμε: «Alors, c'est la guerre». Να τους γυρίσουμε την πλάτη και θυμηθείτε τους στίχους του Νίκου Γκάτσου ότι: «για να σωθεί η Ελλάδα στους καιρούς τους ύστατους βρείτε κάπου έναν καιάδα και γκρεμοτσακίστε τους».  
 Εμείς είμαστε το παρόν και το μέλλον της Ελλάδας και της Ευρώπης. Μιας Ευρώπης των Εθνών, διατηρώντας κάθε χώρα τα ήθη, τις παραδόσεις και τα έθιμά της. Όποιος δεν το βλέπει αυτό ή εθελοτυφλεί ή είναι ένας βολεμένος του συστήματος.

Που είναι το λεγόμενο «αντιστασιακό αριστερό κίνημα»; Αυτό που τα έβαλε με τα τανκ και τον στρατό. Αυτό που έριξε την «χούντα». Τα κατάφερε τότε και δεν μπορεί με μια συμ-μωρία πολιτικάντηδων; Που είναι ο πνευματικός κόσμος του τόπου; 

Αλλά ποιος από αυτούς να αντιδράσει, αφού πρόκειται για τους χτεσινούς βολεμένους του συστήματος οι οποίοι διαβλέποντας που θα σταματήσει η μπίλια στην πολιτική ρουλέτα, σαν τους χαμαιλέοντες προσαρμόζονται και αλλάζουν πολιτικά στρατόπεδα.

Ας πάψουμε να είμαστε στο «ΕΓΩ» και ας προχωρήσουμε στο «ΕΜΕΙΣ». Στόχος μας δεν θα πρέπει να είναι οι πλούσιοι, αλλά οι φτωχοί με την εξής έννοια. Αν εξαλείψουμε την φτώχεια από αυτή τη μεγάλη μερίδα των συνανθρώπων μας, τότε δεν θα υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί. Στο δίπολο «πλούσιοι-φτωχοί» παίρνω ευθέως θέση και λέω ότι είμαι με τους Δίκαιους. Δεν είμαι με τον καπιταλισμό, αλλά δεν είμαι ούτε με τους φτωχούς, που αν τους ρωτήσεις τι θες να γίνεις σου απαντούν «πλούσιος» και ξεχνούν την προηγούμενη κατάστασή τους και γίνονται χειρότεροι των πλουσίων.

Λίγο περισσότερο από 70 χρόνια από την 4η Αυγούστου του 1936 και την 28η Οκτωβρίου 1940 και το ΙΚΑ διαλύεται από την μεταπολίτευση, στο χώρο της εκπαίδευσης δεν υπάρχει ούτε δωρεάν αλλά ούτε και Παιδεία (που είναι  η γενιά του Πολυτεχνείου;) και οι πολιτικάντηδες συνεχίζουν και ζητούν κι άλλες θυσίες από τον λαό ή μήπως τελικά ζητούν ως θυσία τον ίδιο τον λαό; 

Έσσεται Ήμαρ

ΙΔΑΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου