Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2014

Στάση Ζωής και Θανάτου



Ο Σόλων σε απάντησή του προς τον Κροίσο για το αν ο βασιλιάς υπήρξε άνθρωπος καλός κι ενάρετος αποκρίθηκε: Στάσου να δω τον θάνατό σου και θα σου πω. Ο τρόπος του θανάτου, δηλαδή, αποδεικνύει αν στη ζωή του ο άνθρωπος ήταν σωστός ή όχι. Με την βοήθεια του ιδεαλιστή καθηγητή Ι. Συκουτρή μπορούμε να ξεχωρίσουμε τους ανθρώπους με βάση τον τρόπο σκέψης και ζωής σε κοινούς ανθρώπους  και ανθρώπους ηρωικούς, ανθρώπους με ποιότητα.
«Η ζωή ενός ηρωικού ανθρώπου, δεν μπορεί παρά να είναι σύντομος κι όχι με την κοινή σημασία σύντομος. Μπορεί να ζήσει κάποιος πολλά χρόνια, αλλά να είναι αυτά λίγα σχετικά με την πλησμονή της ζωτικότητάς του. Άλλωστε η ηλικία δεν μετριέται με τη διάρκεια, αλλά με το περιεχόμενό της». Η διαφορά των δύο ανθρώπων (κοινού-ηρωικού) έγκειται στο γεγονός ότι ο ηρωικός άνθρωπος πριν γίνει «κυρίαρχος» των άλλων, έχει γίνει πρώτα «κυρίαρχος» του εαυτού του.
Ο κοινός άνθρωπος έχει πρώτα απαιτήσεις από τους άλλους και μετά από τον εαυτό του. είναι δύσβατη η μετάβαση από κοινός άνθρωπος σε άνθρωπο ποιότητας, έτσι ώστε να είσαι κυρίαρχος των αισθήσεών σου, αφέντης των αρετών σου, κύριος του εαυτού σου και όχι δούλος των παθών σου. Κι όπως σωστά αναφέρει ο Benoist «δεν μπορείς να θες να αλλάξεις τον κόσμο, πριν αλλάξεις εσύ ο ίδιος».
Δεν μπορούμε να λέμε ότι θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο, ενώ δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον εαυτό μας, να απαλλαγούμε από κάποιες συνήθειες.  Ως τώρα αναγνωρίζαμε στον εαυτό μας πως έχουμε δικαιώματα κι όχι υποχρεώσεις. Κρίναμε τους άλλους αυστηρά και σε μας αναγνωρίζαμε ελαφρυντικά κι άλλοθι, για να μην αναφέρω ότι δεν δεχόμασταν και την κριτική.
Η ζωή αποτελεί την έναρξη ενός ταξιδιού, την αφετηρία και ο θάνατος αποτελεί την λήξη του ταξιδιού, τον τερματισμό, το τέλος. Όταν αναφέρουμε το τέλος, δεν πρέπει να το βλέπουμε με κακή ματιά. Κάθε δοκιμασία έχει αρχή και τέλος, όπως κάθε ταινία, κάθε αγώνας αθλητικός κτλ. Το τέλος είναι το αποτέλεσμα, ο σκοπός. Όταν ατενίσει κάποιος τον θάνατο ως φυσικό αποτέλεσμα, δεν τρομάζει. Αυτό που τρομάζει τους ανθρώπους θεωρώ πως δεν είναι ο θάνατος, όπως πιστεύεται, αλλά ο τρόπος του θανάτου.

Ποιος δεν θα ήθελε έχοντας απολαύσει την ζωή με τις χαρές της, έναν ήρεμο και γαλήνιο θάνατο στο κρεβάτι; Ποιος είν’ αυτός που δεν θα ήθελε έναν ηρωικό θάνατο πέφτοντας στα πεδία των μαχών, υπερασπιζόμενος την ακεραιότητα της πατρίδος; Ποιος είν’ αυτός που δεν θα ήθελε ο θάνατός του να προέλθει από θυσία;
Εν τούτοις αν ήταν στο χέρι μας, θα επιλέγαμε να μην υπάρχει θάνατος. Σε αυτό, όμως, εναντιώνεται ο Όμηρος μέσα από τα γραπτά του καθηγητού Δ. Λιαντίνη. Άριστο, θεωρεί ο Όμηρος, είναι ο άνθρωπος να μην γεννιέται. Κανείς δεν μας ζήτησε τη γνώμη, αν θέλουμε να μας γεννήσει. Αν μπορούσε, όμως, ο άνθρωπος να το επιλέξει κιόλας, το δεύτερο σε κλιμακα καλό θα ήταν με το που γεννιέται ο άνθρωπος να πεθαίνει.
Πολλοί θα είναι αυτοί που θα πουν ότι η κουβέντα γύρω απ’ τον θάνατο οδηγεί στον πεσιμισμό, μα δεν είναι ορθή η άποψη αυτή, διότι αντιθέτως οδηγεί στην πνευματική αρτίωση. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που έβλεπαν τον θάνατο ως φάρμακο για την αρρώστια της ζωής. Κι αν αυτό ακούγεται περίεργο, σκεφτείτε ότι Πατέρες της Εκκλησίας και γέροντες του αγίου Όρους ερμηνεύουν την ασθένεια ως επίσκεψη Θεού.
Το να φοβηθεί ο άνθρωπος τον θάνατο είναι κάτι φυσιολογικό μέσα στα ανθρώπινα πλαίσια. Δυστυχώς, όμως, διαπιστώνουμε ότι ο φόβος του θανάτου έχει δώσει τη θέση του στο φόβο για τη ζωή και πλέον οι άνθρωποι ζουν με φόβους και φοβίες χωρίς να λειτουργούν οι αισθήσεις και παρασυρόμενοι από παραισθήσεις και ψευδαισθήσεις χάνουν τη ζωή, η οποία περνά εμπρός τους και οι ίδιοι παραμένουν κομπάρσοι ή ακόμα χειρότερα ως θεατές. Μην περιμένεις να κάνει στάση για να επιβιβαστείς. Ενήργησε και μην στέκεσαι παθητικά. Ας ηχήσουν στα αυτιά μας ως σειρήνες τα λόγια του Μακεδονολάτρη Ι. Δραγούμη: «Οι ενεργητικοί άνθρωποι δεν μπορεί παρά να είναι εθνικιστές». Έσσεται Ήμαρ
Ίδας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου