Κυριακή, 27 Απριλίου 2014

ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΣΑΠΙΛΑ, ΔΙΑΦΘΟΡΑ
Αυτό το κείμενο έχει γραφτεί στο μπαλκόνι του δευτέρου ορόφου με δροσερό αεράκι, ωραία ημέρα, ήλιο, όμορφη θέα και καλή διάθεση…. Μα τί λέω επιτέλους, το μόνο που υπάρχει εδώ είναι υγρασία, μουντήλα, καυσαέριο, φασαρία, η μόνη θέα είναι ο τοίχος της απέναντι πολυκατοικίας και η διάθεσή μου χειροτερεύει όσο αντικρίζω αυτό το θέαμα.

Περιμένω πω και πώς να φύγω να πάω στο βουνό, στο δάσος, στη θάλασσα, αρκεί να φύγω… Αυτή η κοινωνία μου προσφέρει μόνο σαπίλα, μιζέρια και «αντιφασισμό». Η βρομιά είναι ατελείωτη, η σαπίλα καθιερωμένη, η αναγούλα του κάθε λεπτού που διαπερνά τον οργανισμό μου είναι γεγονός, αλλά το χειρότερο απ’ όλα είναι η στεναχώρια που αισθάνομαι γι’ αυτόν τον τόπο που απ’ την ώρα που γεννήθηκα τον βλέπω να καταστρέφεται με πολύ γοργούς ρυθμούς αυξάνοντας τη στεναχώρια και το θυμό μου συνεχώς. Συνάνθρωποί μας λιποθυμούν  από την πείνα και κυρίως μικρά παιδιά αλλά εμείς το μόνο που τους προσφέρουμε ,σαν κοινωνία, είναι αντιφασιστικές διαδηλώσεις και ενέδρες σε άλλους συνανθρώπους με σκοπό τον ξυλοδαρμό τους ή ακόμα και εκτελέσεις εν ψυχρώ…Το αποτέλεσμα…Εμφύλιος, εθνικός διχασμός, γιατί και να απαρνείται  κάποιος το έθνος τους, δεν παύει να είναι κομμάτι του.
Αν η Πατρίδα ήταν ένας ανθρώπινος οργανισμός τότε εμείς θα ήμασταν τα κύτταρά του… Τα  κύτταρα που προξενούν αρρώστιες καταστρέφονται μαζί του…
       ΣΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΣΟΥ… ΤΟ ΕΧΕΙΣ ΑΝΑΓΚΗ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου